سرباز صفر

به بازی دعوت شده بودیم. این هم نتیجه Polling:

• Poets of the Fall رو واقعا بی نظیر می دونم. به خصوص آهنگ Late Goodbye. من رو یاد یه دوره تکرار نشدنی میندازه.
• صدای یه بابایی به نام رامین بی باک به دلم میشینه.
• هنوز با ابی حال میکنم. یعنی به طور مشخص با خزعبلاتی که بین دو تا آهنگش تو کنسرتاش میگه، زندگی میکنم. طرف وقتی مسته، خیلی موجود خوراکی میشه!
• یه سری از آهنگ های NickelBack بهم میچسبه. مثل Savin’ me , Far Away, Someday...
• فرهاد جزو محترم ترین خواننده هایی که میشناسم. آهنگاش از هر زمونه ای دو قدم جلوتره.
• با محسن چاووشی حال می کنم. خیلی بیشتر از قمیشی این چند سال اخیر!
• و هستند آدمهایی که حیفم میاد اسمشونو تو این بازی بیارم، چون استاد های بی رقیب تو نوازندگی سنتی هستن. 

بدم میاد از:

• حمیرا و اون الاغی که موجودی مثل حمیرا رو خواننده کرد. صداش حتی از ابروهاش بی ریخت تره.
• این خواننده های رپ که میخوان کله همو بکنن و همه هم خودشونو بی رقیب میدونن موجودات قابل ترحمی هستن. سروش لشکری رو از همشون جدا می کنم، چون همه یه جورایی میخوان سروش بشن.
• سیبیلوهایی که به تازگی مدرن شدن و  دیگه پیراهن گل گلی نمپوشن و سیبیلاشونو تراشیدن، مثل عمو حسن شماعی زاده، شهرام خان صولتی و جناب مرتضی. اینا جزو دوستانی هستن که انصافا زیاده از حد اکسیژن مجانی مصرف کردن.
• Britney Spears مصنوعی ترین موجود زنده ای هست که کار هنری می کنه.
• و به عنوان شاهکار قضیه، یه نفر هست که اگر بذارن خودم تارهای صوتیشو میبرم، جای کش پیژامه استفاده می کنم. اونم کسی نیست جز این مجید اخشابی. دکترای خوندن آهنگای بند تمبون با صدایی که شبیه درب روغنکاری  نشده هست، روی سریال های آدمای بدبخت، داره. هر کی تونست بگه این مردک دقیقا راجع به چی میخونه شخصا بهش یه هدیه تپل میدم.

اگر رسم قضیه اینه که باید چند نفر رو بازی رو ادامه بدهند، من این دوست ها رو دعوت می کنم:

شیوای عزیز (چون سلیقه این آدم Unique هست)، دکتر آرش، راننده تاکسی که جزو هم قطاران هست، سارا خانوم و بالاخره عزیزان 63&65 .

پ.ن. نمیدونستم اینقدر لذت بخش میشه پاچه بعضیا رو گرفت!